1948 - 1957

Waterbestendige schakelaars werden traditioneel gemaakt van gietijzer of porselein. Deze Berker-draaischakelaar van vormmassa (bakeliet) is daarom een echte innovatie. De schroefdraad van de draaischakelaar werde in de invoerstompen geperst, de hendel werd voorzien van een vetkamerafdichting . Daardoor bleek deze zo waterdicht te zijn dat de fundamentele constructieve kenmerken ervan decennia lang niet werden veranderd.

Nadat Berker met een gepatenteerde drievoudige inbouwcontactdoos een aanzienlijk succes had behaald, bracht het bedrijf in 1950 een meervoudige tafelcontactdoos op de markt.

Als het donker is, zoekt de mens immers naar licht. Hoe kan men echter de lichtschakelaar vinden als het nog donker is? Berker's oplossing: de in het duister glimmende letterreeks LICHT, geplaatst in het midden van een zogenaamde drukknop.

In het midden van de eeuw leerden monteurs en installateurs vier nieuwe letters kennen: O-S-T-A. De afkorting stond voor „Ohne STemm-Arbeiten“ (zonder breekwerk) en daarmee voor een vrijwel stofvrije, eenvoudige elektrische installatie. Berker hat het OSTA-programma samen met AEG ontwikkeld; bij Berker heette dezelfde serie „Imputz“. De getoonde &qout;Imputz&qout;-schakelaar was ook nog voorzien van een lampje als „zachte herinnering“, die aangaf of de verlichting in de achterliggende ruimte was in- of uitgeschakeld.

Kleurrijk als een schilderij waren de afdekplaten die bij deze schakelaar werden aangeboden, en dus kreeg het bonte prototype de naam „Chagall“. Deze schakelaar werd echter nooit op de markt gebracht.